#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΛΥΣΗ ΕΝΤΟΣ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ


Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Σε πείσμα της κυβερνητικής  αισιοδοξίας, και των διαβεβαιώσεων  ότι αισίως  τελειώνει η δεύτερη αξιολόγηση, και ότι  στη συνέχεια δεν θα έχουμε πρόβλημα, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Καθώς το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο χωρίς μια γενναία  ελάφρυνση, και καθώς αυτή η ελάφρυνση δεν είναι ορατή,  ο τρόπος αντιμετώπισής του τα επτά τελευταία χρόνια,   συνοψίζεται στη λήψη  καθαρά  βραχυχρόνιων, ή ορθότερα "πυροσβεστικών μέτρων". Αναβάλλεται, έτσι, συνεχώς, η  μακροχρόνια, και οριστική λύση του, που ανατίθεται σε ένα   αδιευκρίνιστο μέλλον.
          

Πιο βαθιά στην σκλαβιά και την εξαθλίωση!

Του Προκόπη Μπίχτα
Η κατάπτυστη συμφωνία που υπέγραψε η κυβέρνηση στις 2 Μαΐου 2017 με υπαλλήλους της ΕΕ και του ΔΝΤ είναι άλλη μια πράξη αντισυνταγματική, πραξικοπηματική και παράνομη. Αυτή η συμφωνία ισοδυναμεί με ένα 4ο μνημόνιο και υπογράφηκε χωρίς καμμία λαϊκή εξουσιοδότηση. Όπως και τα προηγούμενα μνημόνια, δεν νομιμοποιείται.
Η υπογραφή και αυτού του μνημονίου βαρύνει ακόμα περισσότερο την κυβέρνηση με πολιτικές και ποινικές ευθύνες.

Την ώρα που ολόκληροι λαοί και εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο δίνουν, επί χρόνια, το αίμα τους για την εθνική-λαϊκή κυριαρχία τους και την αξιοπρεπή ύπαρξή τους, η προδοτική «ελληνική» κυβέρνηση σπρώχνει τον ελληνικό λαό σε βαθύτερη σκλαβιά, τον καταδικάζει σε βαθύτερη εξαθλίωση και επιδιώκει να του δώσει την χαριστική βολή.

Με ποιο δικαίωμα;

Πάνος Σείκιλος
Αναρωτιόμουν με ποιο δικαίωμα…

Με ποιο δικαίωμα σου παίρνουν το ψωμί από το στόμα, ουρλιάζοντας ότι εσύ φταις για τα δεινά που σου φόρτωσαν; Ποιος τους είπε ότι μπορούν να με πεινάσουν, για να χορτάσουν τούτοι κι οι εδώ υπηρέτες τους;

Ήταν για λίγο, μου είπαν, θα φτιάξουν όλα, θα δω, μου είπαν, θα μου μηνύσουν όταν τελειώσουν όλα και τότε θα τελειώσουν όλα! Στάχτη τα λόγια τους, σαν μιλά η πείνα. Αλλά ξέχασα, «ζούσα πάνω από τις δυνατότητές μου». Ας έρθουν να μου το πουν τώρα. Τώρα που ρεύμα να ζεσταθώ δεν έχω, νερό να πιω δε βρίσκω…