#navbar-iframe { display: none !important; }
Αγαπητοί αναγνώστες. Το blog δημοσιεύει άρθρα από διάφορες πήγες. Δεν φέρει καμιά ευθύνη για όσους τα υπογράφουν. Πιστεύουμε πως με αυτόν τον τρόπο συμβάλουμε στον διάλογο που πρέπει να υπάρξει στους κόλπους της αριστεράς.

ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΡΥΣΙΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ.... Και προσοχή, δεν αντέχουμε το ξύλο....!!!

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

(Εξαιρετικό)! Μέσα στο μπάχαλο της διαπλοκής βουλιάζει το βαπόρι της παραλλαγής!...

Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος
Ο μεγάλος, πραγματικά αυθεντικός δημοσιογράφος Μάριο Mοντιάνο, μου έμαθε να ξεκινώ το διάβασμα των ελληνικών εφημερίδων από την "Εστία" για να περάσω μετά στον "Ριζοσπάστη" και τις υπόλοιπες. Τότε, πριν από περισσότερα από τριάντα χρόνια δεν ήξερα την "φιλοσοφία" αυτής της ρουτίνας. Αργότερα, ωστόσο, κατάλαβα και μου έγινε συνήθεια της καθημερινής ζωής μου. Ήταν ζήτημα κουλτούρας στη δημοσιογραφική τάξη πραγμάτων για τον σχηματισμό μιας πλουραλιστικής και απροκατάληπτης πολιτικής γνώμης. Απαραίτητο εφόδιο για να κτίσεις τον δικό σου (προσωρινό) κόσμο των ειδήσεων και αξιολογήσεων στη συνέχεια της καθημερινότητας σου.

Οργανωμένο έγκλημα

Πριν ακριβώς 10 χρόνια (18 Απρίλη του 2007) σαν οργανωμένη εργατική αυτονομία παρουσιάσαμε δημόσια την θέση μας περί κρατικοποίησης του (οργανωμένου) εγκλήματος. Όπως και σε κάθε άλλη αναλυτική / πολιτική δουλειά που κοιτάει τις κυρίαρχες τάσεις των καπιταλιστικών διαδικασιών και άρα το μέλλον (αντί να αναμασάει βαρετές κοινοτοπίες και να πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες) έτσι και στην θέση μας περί «κρατικοποίησης του εγκλήματος» αντιμετωπίσαμε την παγερή αδιαφορία· ή, ακόμα, και ειρωνικά σχόλια.

Ντροπή στον εργάτη, στον σκλάβο ντροπή στο αίμα αν δεν πνίξει μια τέτοια ζωή …


Το τελευταίο διάστημα φαίνεται πως μια εταιρεία παραγωγής γάλακτος έχει προβλήματα με μμε σε τοπικό επίπεδο. Είναι το γνωστό μοτίβο μεταξύ αφεντικών και δημοσιογράφων (και άλλων μηχανισμών στην κυριαρχία κράτους και κεφαλαίου) που τα χαλάνε και τα βρίσκουν ανά περίσταση όποτε η σύγκρουση ή η συμφωνία συμφερόντων τους ορίζει. Κάτι που σίγουρα δεν απασχολεί καμιά άνεργη και κανένα ανασφάλιστο. Μας απασχολεί να ζήσουμε τις ζωές μας με αξιοπρέπεια και όχι οι κόντρες των αφεντικών.